چله زیارت عاشورا

«صفوان» نقل می نماید که امام صادق(ع) به من فرمود:

بر خواندن این زیارت (عاشورا) مواظبت بنما.

پس بدرستی که من، ضامن قبولی زیارت کسی هستم که از دور یا نزدیک، این زیارت را بخواند و سعی او مشکور باشد و سلام او به آن حضرت برسد و خدا او را نومید نگرداند.

ای صفوان! این زیارت را به این ضمانت از پدرم یافتم و پدرم از پدرش علی بن الحسین(ع) و او از حسین(ع) و او از برادرش حسن(ع) و او از پدرش امیرالمؤمنین(ع) و ایشان از رسول خدا(ص) با همین ضمانت و رسول خدا(ص) از جبرئیل(ع) با همین ضمانت و جبرئیل از خدای متعال با همین ضمانت.

همانا خدای عزوجل به ذات مقدس خود قسم خورده که هر کس حسین(ع) را به این جملات زیارت کند، چه از راه دور و چه از راه نزدیک و سپس دعای بعد از آن را بخواند، زیارت او را قبول می کنم و درخواست او را به هر قدر که باشد برمی آورم. پس، از حضور من با نومیدی برنمی گردد و او را با چشم روشن و حاجت برآورده شده و فوز بهشت و آزادی از دوزخ برمی گردانم و شفاعت او را در حق هر کس که شفاعت کند جز در مورد دشمن خاندان پیغمبر می پذیرم.

مفاتیح الجنان

امام صادق عليه السلام فرمودند:

هيچ گروه چهل نفری از مردان براى دعا نزد هم اجتماع نكنند و خداى عز و جل را در كارى نخوانند (و دعا نكنند) جز اينكه خداوند دعاى آنها را مستجاب كند. پس اگر چهل نفر نبودند و چهار نفر بودند (نزد هم جمع شوند) ده بار خداى عز و جل را بخوانند خداوند دعايشان را اجابت كند و اگر چهار نفر هم نباشند و يك نفر باشد كه چهل مرتبه خدا را بخواند پس خداى عزيز جبار براى او اجابت كند.

(الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 487، حدیث 1 )

 امام صادق(ع) ضمن حدیثی می فرمایند:

 .... وقتی عذاب و سختی بر بنی اسرائیل طول کشید، به درگاه خداوند چهل روز گریه و ناله کردند؛ پس خداوند به موسی و هارون وحی فرستاد که بنی اسرائیل را خلاص کنند، و از صد و هفتاد سال(سختی که قرار بود بکشند) صرف نظر کرد.

آنگاه امام صادق(ع) فرمودند:

 شما نیز اگر این کار را بکنید(چهل روز گریه و ناله و دعا به درگاه خداوند داشته باشید) خدای متعال قطعا فرج ما را برساند؛ ولی اگر چنین نباشد این امر تا آخرین حد خود خواهد رسید.

 تفسیر عیاشی ج2 ص154

امام صادق(ع) فرمودند:

 هر كس چهل نفر از برادرانش را در دعا بر خود مقدم دارد و سپس درباره خود دعا كند، دعايش در باره آنان و درباره خودش مستجاب گردد.

الخصال، ج2، ص538

 فرزند آیت الله علامه امینی(ره) صاحب کتاب «الغدیر» می گوید:

پس از گذشت چهار سال از فوت پدرم، شب جمعه ای او را در خواب شاد و خوشحال دیدم.

پس از سلام و دست بوسی گفتم:

در آنجا چه عملی باعث نجات و سعادت شما شده است؟ کتاب الغدیر یا سایر کتاب ها یا تاسیس بنیاد و کتابخانه امیر المومنین(ع)؟

مرحوم علامه تاملی کردند و فرمودند: فقط زیارت عاشورا.

گفتم: اکنون روابط بین ایران و عراق تیره است و راه کربلا بسته است. چه کنم؟

فرمود: در مجالس و محافلی که جهت عزاداری امام حسین(ع) برپا می شود شرکت کن، ثواب زیارت امام حسین(ع) را به تو می دهند.

سپس فرمود:

پسر جان! در گذشته بارها گفته ام و اکنون توصیه می کنم که زیارت عاشورا را هیچ وقت ترک و فراموش مکن. مرتب زیارت عاشورا را بخوان و برخودت وظیفه بدان.

امام زمان(عج) می فرمایند:

روش دختر رسول خدا، الگوی شایسته ای برای من است.

روایت شده است هر وقت حضرت فاطمه سلام الله علیها دست به دعا بر می داشت، برای مؤمنین و مؤمنات دعا می کرد و برای خودش دعا نمی کرد.

به ایشان عرض شد:

ای دختر رسول خدا، براستی که تو مردم را دعا می کنی، ولی خودت را دعا نمی کنی.

ایشان فرمودند: اوّل همسایه، بعد خانه(یعنی دعا برای خودم)

و امام زمان(ع) نیز می فرمایند:

ما پیوسته از مراعات حال شما کوتاهی نمی کنیم و شما را هرگز از یاد نمی بریم...

آیا ما به یاد امام زمان(ع) هستیم و بعد از هر نماز برای تعجیل در فرج دعا می کنیم؟؟؟

بحار ج 53 ص 180، روضة الواعظين و بصيرة المتعظين(ط - القديمة) ج‏2ص 329، الخرائج و الجرائح ج‏2 ص 903

در مفاتیح الجنان بعد از زیارت جامعه کبیره حکایتی نقل شده که به حکایت سید رشتی معروف است. در صورت تمایل به مطالعه کامل این داستان کافیست به مفاتیح رجوع نمایید یا آن را در اینترنت سرچ کنید. ما در اینجا خلاصه ای از داستان را بیان می‌کنیم.

داستان از این قرار است که یکی از تجار رشت به نام سید احمد در سال ۱۲۸۰ هجری عازم حج می‌گردد. با توجه به سختی های راه در آن زمانه، این شخص در میان راه از قافله عقب مانده و مضطر می گردد.

در این حال شخصی را می‌بیند که به ایشان دستور می‌دهد برای حل مشکل، نافله، زیارت جامعه و زیارت عاشورا بخواند. سپس همان شخص ایشان را به نحوه معجزه‌آسایی نجات می دهد و به قافله می رساند و در پایان به ایشان سه بار تو صیه می کنند:

نافله نافله نافله

عاشورا عاشورا عاشورا

جامعه جامعه جامعه

حفص بن عمر بجلى گفت: خدمت حضرت صادق(ع) از فقر و فلاكت و اوضاع درهم ريخته خود شکایت کردم. ایشان فرمودند:

وقتى به كوفه برگشتى يك بالش در خانه دارى، به ده درهم بفروش و برادرانت را دعوت كن و براى آنها غذائى تهيه نما و از آنها درخواست كن برايت دعا كنند.

حفص می گوید: اين كار را كردم. جز فروش بالش چاره‏اى نداشتم. از پول آن غذائى تهيه کردم و به دستور امام صادق(ع) از دوستان و برادران دينى دعوت كرده و درخواست نمودم برايم دعا كنند.

به خدا قسم ديگر جز اندكى از مال برايم باقى نمانده بود که يك بدهكارى در خانه را كوبيد. طلب زيادى كه از او داشتم با من مصالحه نمود. گمان مي كنم ده هزار درهم بود و بعد ديگر دنيا به من روی آورد و كارها درست شد.

کافی، ج5، ص314، حدیث 42

از آیت الله حاج شیخ عبدالکریم حائرى نقل شده است:

زمانی که در سامرا مشغول تحصیل علوم دینى بودم، اهل سامرا به بیمارى وبا و طاعون مبتلا شدند و همه روزه عده اى از دنیا می رفتند.

روزى در منزل استادم، مرحوم سید محمد فشارکى، عده اى از اهل علم جمع بودند. ناگاه مرحوم آقا میرزا محمد تقى شیرازى تشریف آوردند و صحبت از بیمارى وبا شد که همه در معرض خطر هستند. مرحوم میرزا فرمود:

«اگر من حکمى بکنم، آیا لازم است انجام شود یا نه؟»

 همه اهل مجلس پاسخ دادند: «بله». فرمودند:

«من حکم مى کنم که شیعیان سامرا، از امروز تا ده روز، همه مشغول خواندن زیارت عاشورا شوند و ثواب آن را به روح حضرت نرجس خاتون(س)، مادر امام زمان(عج)، هدیه کنند تا این بلا از آنان دور شود.»

اهل مجلس این حکم را به تمام شیعیان رساندند و همه مشغول خواندن زیارت عاشورا شدند.

از فرداى آن روز تلف شدن شیعیان متوقف شد. به طورى که برخى از اهل تسنن از آشنایان شیعه خود میپرسیدند:

«سبب اینکه دیگر از شما کسى تلف نمى شود، چیست؟»

آنها جواب می دادند: «زیارت عاشورا»

امام صادق علیه السلام فرمودند:

دعای مومن برای برادر مومنش پشت سرش، هم مستجاب است و هم موجب فراوانی روزی و هم دفع بلاها می گردد.

وسایل الشیعه، ج7، ص 109، حدیث 11

آیة الله العظمی سید محمد کاظم طباطبایی یزدی مشهور به صاحب عروه یک قطعه کفن برای خودشان خریده بودند. در حرم امیرمؤمنان علیه السّلام همۀ قرآن را بر آن نوشته، سپس در حرم امام حسین(ع) زیارت عاشورا را با تربت بر اطراف آن نوشته بودند.

ایشان برای صله ارحام عازم یزد می شوند و در این سفر این کفن را با خودشان به یزد می برند. در شب اول ورودشان به یزد، در منزل یکی از دخترانشان استراحت می کنند.

حضرت سیدالشهداء(ع) به خواب ایشان آمده و می فرمایند:

یکی از دوستان ما فوت کرده و در مزار یزد منتظر کفن است. ما دوست داریم این کفن به او اهداء شود.

ایشان بیدار می شود و می خوابد. دوبار دیگر این رؤیا تکرار می شود!

ایشان لباس پوشیده به قبرستان یزد می رود و می بیند شخصی به نام کریم سیاه فوت کرده، او را غسل داده، روی سنگ نهاده، منتظر کفن هستند...

تا ایشان می رسد، می گویند: کفن را آوردند.

مرحوم یزدی از آن ها می پرسد:

شما کی هستید؟!

می گویند: همان آقایی که به شما امر فرموده کفن بیاورید، به ما نیز امر فرموده که برای تجهیز و دفن ایشان به این جا بیاییم.

مرحوم یزدی می پرسد:

این شخص کیست؟

می گویند: او شخصی به نام کریم سیاه است، یک فرد معمولی! ولی عاشق امام حسین(ع) بود. در هر کجا مجلسی به نام امام حسین(ع) برگزار می شد، او بدون هیچ تکلّفی حاضر می شد.

منبع: جرعه ای از کرامات امام حسین علیه السلام،ص ۹۷

12_ از امام صادق(ع) روایت شده كه رسول خدا (ص) فرمودند:

هيچ مؤمنى نيست كه براى مردان مؤمن و زنان مؤمنه دعا كند، جز اينكه خدای عز و جل از طرف هر مرد و زن مؤمنى كه از آغاز خلقت بوده و تا روز قيامت به جهان خواهد آمد، مانند آنچه براى آنان دعا كرده است را به او برگرداند. همانا در روز قيامت دستور دهند كه بنده ای را به دوزخ برند، درحالیکه (ملائکه) او را به سوى دوزخ می كشند، مردان و زنان مومن مى‏گويند:

پروردگارا، اين (همان) است كه براى ما دعا مى‏كرد، شفاعت ما را درباره او بپذير.

و خداوند شفاعت آنان را در باره او بپذيرد و نجات يابد. .

الكافي ط- الإسلامية، ج2،ص507،حدیث 5

به رغم وحشیگری های متوکل عباسی نسبت به زوار بارگاه امام حسین(ع)، هرگز این مسیر تعطیل نشد و از رونق نیفتاد و مردم به صورت های مختلف خود را به کربلا می رساندند و امام حسین (ع) را زیارت می کردند.

سرانجام متوکل مجبور شد، طی فرمانی زیارت بارگاه امام حسین (ع) را به شرط اینکه دست راست زائر را قطع کنند، آزاد نماید!!!

مسعودی، مورخ بزرگ، در کتاب مروج الذهب می نویسد:

خانمی به قصد زیارت بارگاه امام حسین(ع) به مامور ثبت نام مراجعه کرد. به وی تذکر دادند، آیا می دانی که شرط رفتن به زیارت قطع دست است؟ آن زن پاسخ داد: از شرایط آگاهم! متصدی ثبت نام، اسم این خانم را می نویسد. آن گاه به وی دستور می دهد: دستش را برای قطع کردن بیرون بیاورد.

آن زن دست چپ خود را بیرون می آورد! مامور می گوید: فرمان خلیفه می گوید، باید دست راست داوطلب زیارت قطع شود.

آن زن می گوید: دست راست را سال گذشته قطع کردید!

دست از طلب ندارم، تا کام من بر آید

 یا تن رسد به جانان، یا جان ز تن درآید

امام موسی کاظم(ع) می‌فرماید:

هر کس برای برادر دینی خود، در غیاب وی دعا کند، از عرش الهی ندا می رسد:

صد هزار برابر آن(دعا) برای تو (شخص دعا کننده) باد!!!!

در اوائل جوانى، چند رفیق با هم يك دل و يك جهت بوديم و دورانى داشتيم. هر شب در منزل يكى از دوستان مى رفتيم و با هم بوديم. 

يكى از آنان پدرش به حضرت سيدالشهداء(ع) سخت علاقمند بود و در گريه بر آن حضرت بى اختيار بود. تا جائيكه شبى كه نوبت ميهمانى پسرش بود مى گفت:

من راضى نيستم در منزل من بيائيد مگر اينكه روضه خوانى هم بيايد و ذكرى از حضرت سيدالشهداء(ع) كند. 

بنابراین هر شبى كه نوبت آن رفيق بود، مجلس ما به روضه خوانى تبديل میشد. چند وقت بعد آن پير مرد محترم مرحوم شد و مرگش همه ما را ناراحت كرد. شبى در عالم رؤيا او را ديدم و از او پرسیدم حالات خود را از ساعت مرگ تا كنون، برایم نقل کن.

حالت ترس و لرز شديدى بر او دست داد و گفت نپرس كه گفتنى نيست. هنگامیکه از گفتن حالش مأیوس شدم، گفتم:

پس چيزى را كه در اين عالم فهميدى برايم بگو تا من هم بدانم. 

گفت: برايت بگويم امام حسين (ع) را كه در دنيا يادش مى كرديم نشناختيم. اينجا كه آمدم مقام و سلطنت و عزت او را مشاهده كردم و طورى است كه آن را هم نمى توانم به تو بفهمانم جز اينكه خودت بيائى در اين عالم ببينى.

کرامات حسینیه، علی میرخلف زاده

امام صادق(ع) فرمودند:

هيچ گاه چهار نفر بر يك چيز اتفاق نظر پيدا نكرده و با هم براى آن دعا نكرده‏اند، مگر اين كه پيش از جدا شدن از يك ديگر دعايشان مستجاب شده است.

الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 487، حدیث2

امام صادق(ع) ضمن روایتی فرمودند:

نَفَس کسي که به خاطر مظلوميت ما اندوهگين شود، تسبيح است و اندوهش به خاطر ما، عبادت است...

منبع: امالي شيخ مفيد، ص338

امام صادق عليه السّلام فرمودند:

كسى كه هر روز بيست و پنج بار بگويد «اللّهمّ اغفر للمؤمنين و المؤمنات و المسلمين و المسلمات» خداوند به تعداد هر مؤمنى كه از دنيا رفته و هر مؤمنى كه تا روز قيامت به دنيا بيايد، براى او حسنه‏اى نوشته، گناهى را از او پاك كرده و درجه او را بالا مى‏برد.

ثواب الاعمال ص 161

از ابوذر غفارى نقل شده كه وى فرمود:

رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را ديدم كه حسن و حسين عليهما السّلام را مى ‏بوسيد و مى‏ فرمود:

كسى كه حسن و حسين عليهما السّلام و ذريّه اين دو را دوست داشته و ايشان را خالصانه بخواهد، آتش دوزخ هرگز صورتشان را نسوزاند اگر چه گناهان آنها به مقدار ريگ‏هاى بيابان باشد.

مگر آنكه گناهانشان، ايشان را از ايمان خارج كرده باشند.

منبع: کامل الزیارات

 آیت اللّه حاج شیخ عبدالکریم حائری، موسس حوزه علمیه قم می گوید:

هنگامی که در کربلا بودم، شبی در خواب دیدم که شخصی به من گفت: «کارهایت را انجام بده، سه روز دیگر خواهی مرد» پس از بیدار شدن گفتم، البته خواب است. شاید تعبیر نداشته باشد. روز سه شنبه و چهارشنبه به درس مشغول بودم و خواب از خاطرم رفت.

روز پنج شنبه به باغ مرحوم سیدجواد رفتیم. آنجا لرز شدیدی مرا گرفت. هر چه روانداز بود روی من انداختند، ولی من در میان آتش تب می سوختم. گفتم: «زودتر مرا به منزل برسانید.»

به یاد خواب سه شب پیش افتادم و نشانه های مرگ را در خود دیدم. ناگهان دو نفر بر من آشکار شدند و دو طرفم نشستند و گفتند: «اَجَل این مرد رسیده است، مشغول قبض روح او شویم».

در این هنگام با توجه عمیق قلبی به امام حسین علیه السلام متوسل شدم و گفتم:

«ای حسین عزیز! دستم خالی است. زاد و توشه ای برای آخرت تهیه نکرده ام».

ناگهان شخصی نزد آن دو آمد و گفت: «سیدالشهدا(ع) فرمودند: شیخ عبدالکریم به ما توسل کرد و ما هم در پیشگاه خدا از او شفاعت کردیم که مرگش را به تأخیر اندازد.»

  از امام رضا(ع) روایت شده که فرمودند:

کسی که یاد کند مصیبت های ما را و بگرید و بگریاند برای آنچه که بر ما وارد شده، روز قیامت در درجهٔ ما خواهد بود و کسی که یاد کند مصیبتهای ما را و بگرید و بگریاند، گریه نخواهد کرد چشم او در روزی که چشمها می گرید و کسی که بنشیند در مجلسی که در آن مجلس امر ما زنده می شود، نمی میرد دل او در روزی که دلها می میرد.

منبع: امالی صدوق، ص ۱۳۱

داوود رقّی می گوید:

من در خدمت امام صادق (ع) بودم که ایشان آب طلب کردند. پس از آنکه آن را نوشیدند، دیدم که بغض گلویشان را گرفت و چشمانشان پر از اشک شد.

سپس به من فرمودند:

ای داوود نفرین خداوند بر قاتل حسین(ع)،

هر بنده ای که آبی بنوشد و از حسین(ع) و خاندان او یاد کند و بر قاتل وی نفرین فرستد، خداوند در پرونده وی:

صد هزار نیکی بنویسد و

صد هزار بدی از آن پاک کند و

مقام او را صد هزار درجه بالا برد و

گویا صد هزار برده آزاد کرده باشد.

خداوند چنین بنده ای را در روز قیامت با دلی خنک محشور می گرداند.

منبع : کافی ج 6 ص391

امام باقر(ع) فرمودند:

حسين(ع) بزرگ مرد كربلا، مظلوم و رنجيده خاطر و لب تشنه و مصيب ‏زده به شهادت رسيد. پس خداوند به ذات خود قسم ياد كرد كه هيچ مصيبت‏ زده و رنجيده خاطر و گنهكار و اندوهناك و تشنه ‏اى و هيچ بلا ديده ‏اى به خدا روى نمى‏ آورد و نزد قبر حسين علیه السلام دعا نمى ‏كند و آن حضرت را به درگاه خدا شفيع نمى ‏سازد، مگر اين‏كه خداوند اندوهش را برطرف و حاجاتش را برآورده مى‏ كند و گناهش را مى‏ بخشد و عمرش را طولانى و روزى ‏اش را گسترده مى ‏سازد. پس اى اهل بينش، درس بگيريد!

مستدرک الوسائل، ج۱۰ ، ص۲۳۹

امام حسین(ع) فرمودند:

محبّت ما اهل بيت سبب ريزش گناهان است، چنان‏كه باد، برگ درختان را می ريزد.

حياة الامام الحسين، ج ۱ ، ص ۱۵۶

امام صادق(ع) فرمودند:

زيارت امام حسين عليه السلام را رها نكن و دوستان خود را هم به آن سفارش كن كه در اين صورت خداوند عمرت را طولانى و روزى ات را زياد مى كند و زندگى ات را همراه با سعادت مى كند و جز سعادتمند نمى ميرى و نام تو را در شمار سعادتمندان ثبت مى كند.

(كامل الزيارات، ص ۱۵۲)

امام حسن عسکری (ع) می فرمایند:

نشانه‌های مؤمن پنج چیز است: پنجاه رکعت نماز (نماز یومیه و نمازهای نافله)، زیارت اربعین، انگشتر به دست راست کردن، جبین را در سجده بر خاک گذاردن، بسم‌الله الرحمن الرحیم را در نماز بلند گفتن.

وسائل الشیعه، ج ۱۰، ص ۳۷۵

حجره ی کوچکش در بازار، جایی بود که سالها در آن پینه دوزی کرده بود و شهرت «سید کریم پینه دوز» را هم به همین خاطر به او داده بودند.

از سید کریم نقل شده که:

شبی در عالم خواب، جدم پیامبر اکرم(ص) را دیدم. از ایشان تقاضای ملاقات امام عصر(عج) رانمودم. آن حضرت فرمودند:

در طول شبانه روز، دو مرتبه برای فرزندم سیدالشهدا(ع) گریه کن.

از خواب بیدار شدم و این برنامه را به مدت یک سال اجرا کردم تا به خدمت آن حضرت نایل آمدم.

امام صادق(ع) فرمودند:

هیچ کس نیست در روز قیامت مگر اینکه آرزو می کند ای کاش امام حسین علیه السلام را زیارت کرده بودم. آن هنگامیکه می بیند که با زوار امام حسین علیه السلام چه می کنند و چقدر نزد خداوند مورد کرامت واقع می شوند.

وسائل الشیعه، ج ۱۴، ص ۴۲۴

چون از امام صادق(ع) روایت داریم:

 همانا حسین بن علی(ع) نزد پروردگار خود -عز وجل- به سوی لشکرگاه خود و کسانی که با او کشته شدند و به سوی زیارت کنندگان خود نگاه می کند و او ایشان و نام های ایشان و پدرانشان و درجه های ایشان و جایگاه های ایشان در نزد خدای -عزوجل- را بهتر می شناسد از شناخت یکی از شما نسبت به فرزندش!!!

او می بیند چه کسی برای او گریه می کند. پس برای او طلب آمرزش می کند و از پدران خود نیز می خواهد که برای او طلب آمرزش کنند و می گوید:

اگر زائر من می دانست که خدای تعالی چه چیزی برای او مهیا کرده، شادی او بیشتر از حزن او بود.

و زائر من برمی گردد در حالتی که هیچ گناهی برای او نیست.

منبع امالی طوسی، ص 54

امام صادق(ع) فرمودند:

هر کس شب عاشورا کنار قبر امام حسین علیه السلام بیتوته کند، خداوند را در روز قیامت در حالیکه آغشته به خون می باشد، زیارت می کند. گویی که در میدان کربلا همراه با امام حسین علیه السلام شهید شده است.

وسائل الشیعه، ج ۱۴، ص ۴۷۷

بنویسید مرا مست ابا عبدالله

گریه کن؛ عاشق دربست اباعبدالله

من که از مادر خود تا به ابد ممنونم

که سپرده ست مرا دست اباعبدالله

پدرم یاد به من داد حسینی باشم

نوکرش باشم و پابست اباعبدالله

به یل ام بنین حضرت عباس قسم

هست، هستی من از هست اباعبدالله

هر کجا حور و ملک بود که جنت نبود

جنت آنجاست که بنشسته اباعبدالله

بارها گفته ام و بار دگر می گویم

بنویسید مرا مست اباعبدالله

پیامبر اکرم(ص) فرمودند:

بدانيد كه حسين درى از درهاى بهشت است. هر كس با او دشمنى كند، خداوند بوى بهشت را بر او حرام مى ‏كند.

البرهان فی تفسیر القرآن، ج۳ ، ص۲۳۲

پیامبر اکرم(ص) می فرمایند:

كشته شدن حسين علیه السلام چنان داغى در دل مؤمنان است كه هرگز سرد نشود.

مستدرك الوسائل، ج ۱۰ ، ص ۳۱۸

امام صادق(ع) می فرمایند:

هر کس می خواهد در جوار پیامبرش(ص) و جوار امام علی(ع) و حضرت فاطمه(س) باشد، زیارت امام حسین(ع) را رها نکند.

وسائل الشیعه، ج ۱۴، ص ۴۲۵

امام باقر(ع) فرمودند:

اگر مردم می دانستند زیارت امام حسین علیه السلام چقدر فضیلت و ثواب دارد، بدرستیکه از شوق می مردند و نفسهایشان از روی حسرت بند می آمد. گفتم: چقدر فضیلت دارد؟ حضرت فرمودند: هر کس امام حسین علیه السلام را زیارت کند از روی اشتیاقی که به او دارد، خدا برایش هزار حج مقبول و هزار عمره مبرورة و اجر هزار شهید از شهداء بدر و اجر هزار روزه دار و ثواب هزار صدقه قبول شده و ثواب هزار بنده آزاد کردن که مراد از آن رضای خدا باشد، می نویسد.

وسائل الشیعه، ج ۱۴، ص ۴۵۳

امام صادق(ع) فرمودند: زائر امام حسین علیه السلام صد نفر را در روز قیامت شفاعت می کند؛ کسانی که آتش دوزخ بر ایشان واجب شده است و در دنیا از مسرفین بودند.

مستدرک الوسائل، ج ۱۰، ص ۲۵۳

امام صادق(ع) می فرمایند:

هرگاه خواستی امام حسین علیه السلام را زیارت کنی، او را زیارت کن در حالی که محزون و مکروب و ژولیده موی و غبار آلود و گرسنه و تشنه لب باشی و از اباعبدلله علیه السلام حوائجت را بخواه و برگرد و کربلا را وطن خود قرار نده.

تهذیب الاحکام، ج ۶، ص ۷۶

امام رضا(ع) فرمودند:

پس گریه کنندگان باید بر مانند حسین علیه السلام گریه کنند؛ چرا که گریه بر او گناهان بزرگ را از بین می برد.

پس فرمودند: پدرم هنگامی که ماه محرم فرا می رسید خنده کنان دیده نمی شد و گرفتگی و غمگینی بر ایشان غالب می شد تا اینکه ده روز سپری می شد و هنگامی که روز دهم می شد آن روز، روز مصیبت و گریه اش می بود و می فرمود: این روزی است که در آن امام حسین علیه السلام را کشتند.

وسائل‏ الشیعه، ج ۱۴، ص ۵۰۵

امام صادق (علیه السلام) به سدیر فرمودند:

ای سدیر آیا قبر حسین علیه السلام را هر روز زیارت می کنی؟ عرض کردم فدایت شوم نه، فرمودند: چقدر شما جفا می کنید. آیا پس در هر ماه او را زیارت می کنی؟ عرض کردم: خیر. فرمودند: آیا پس در هر سال او را زیارت می کنی؟ عرض کردم گاهی اوقات چنین می شود.

 فرمودند: ای‌ سدیر چقدر شما به حسین علیه السلام جفا می کنید. مگر نمی دانی که خداوند هزار هزار فرشته ژولیده موی و غبار گرفته دارد که گریه می کنند و امام حسین علیه السلام را زیارت می کنند و هرگز خسته نمی شوند و هیچ باک و رنجی بر تو نیست ای سدیر که در هر جمعه ۵ مرتبه و در هر روز یک مرتبه قبر امام حسین علیه السلام را زیارت کنی. عرض کردم: فدایت شوم میان ما و او فرسخ های بسیاری است.

حضرت فرمودند: بر روی پشت بام خانه ات برو، پس توجهی به جانب راست بعد به جانب چپ بنما. پس سرت را بلند کن و بسوی آسمان، پس رو کن بسمت قبر امام حسین علیه السلام و بگو «السلام علیک یا اباعبدلله السلام علیک و رحمة الله و برکاته» که برایت بدین خاطر یک زیارت نوشته می شود. این زیارت یک حج و یک عمره است سدیر گفت: چه بسیار که این فرمایش را در هر ماه بیش از بیست مرتبه انجام می دادم.

وسائل‏ الشیعة، ج ۱۴، ص ۴۹۳

بنویسید مرا بی سر و سامان حسین

جگری سوخته و پاره گریبان حسین

پای شش گوشه گدا را بنشانید و سپس

بنگارید مرا دست به دامان حسین

روضه ای باز بخوانید و هلاکم بکنید

روی قبرم بنویسید پریشان حسین

پروراندند مرا پای همین هیئت ها

از همان روز ازل خورده ام از نان حسین

شبِ بی گریه در این عشق حرام است مرا

این چنین است شبِ ریزه خور خوان حسین

بنویسید روی مشک علمدار حرم

جان عالم به فدای لب عطشان حسین